வயதான ஒரு பெரியவர் என்னிடம் வந்தார். அவர் என்னுடன் பேசத் தொடங்கியபோது, கடந்த காலத்தில் அவர் செய்த செயல்களை நினைத்து மிகுந்த வருத்தத்தையும் மனவேதனையையும் வெளிப்படுத்தினார். அவரது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தது. அவர் அழுவதைக் கண்டு நான் ஆச்சரியப்பட்டேன், அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்று எனக்குப் புரியவில்லை.
நான் அவரிடம் கேட்டேன்: "உங்களுக்கு வயது எவ்வளவு?"
அவர் சொன்னார்: "ஐம்பது ஆண்டுகள்."
நான் அவரிடம் கேட்டேன்: "ஏன் அழுகிறீர்கள்??"
அவர் சொன்னார்: "நான் என் கதையையும் நான் செய்ததையும் உங்களிடம் சொன்னால், நீங்கள் நம்ப மாட்டீர்கள்."
நான் அவரிடம் சொன்னேன்: "தயவுசெய்து சொல்லுங்கள். நான் நன்றாகக் கேட்பேன், நீங்களே என்னிடம் வந்திருப்பதால், நீங்கள் இன்ஷா அல்லாஹ் உண்மையுள்ளவராக இருப்பீர்கள்."
அவர் சொன்னார்: "என் கதை நான் இளமையாக, வாலிபப் பருவத்தில் இருந்தபோது தொடங்கியது. அப்போது நான் ஒரு கெட்ட நட்பு வட்டத்தில் சிக்கினேன். தொழில்நுட்பமும் சமூக வலைத்தளங்களும் பரவுவதற்கு முன்பே பெண்களை எப்படி ஏமாற்றுவது, அவர்களுடன் ஹராமான செயல்களை எப்படிச் செய்வது என்பதை அவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டேன். நான் ஒரு கண்ணியமான, பணக்காரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன், அல்லாஹ்வுக்கே எல்லாப் புகழும். என்னிடம் ஏராளமான செல்வம் உள்ளது.
நான் வளர்ந்தபோது, ஒரு வீடு வாங்கினேன், அதில் ஒரு வேலைக்காரரை வைத்தேன். இரண்டு கார்கள் இருந்தன. தினமும் விலைமாதர்களில் ஒருவரை, அவர்களுக்குக் கொடுக்கும் பணத்திற்கு ஈடாக, என் வீட்டிலேயே தங்க வைத்து, அவர்களுடன் இரவுகளைக் கழித்தேன். நான் பயணம் செய்யும்போதும் அல்லது என் சொந்த நாட்டிலும் மனதில் தோன்றக்கூடிய எல்லாவிதமான தீய செயல்களையும் நான் செய்தேன். என் வாழ்நாளில் இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நான் இப்படியே வாழ்ந்தேன்."
அவர் பெருமூச்சு விட்டபடி பேச்சை நிறுத்தினார்.
நான் அவரிடம் கேட்டேன்: "நீங்கள் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லையா?"
அவர் சொன்னார்: "நான் உங்களிடம் ஆலோசனை கேட்க வந்த கதையின் ஆரம்பமே இதுதான்.
நான் சொன்னேன்: 'தயவுசெய்து பேசுங்கள். நீங்கள் எவ்வளவு தவறுகள் செய்திருந்தாலும், உங்களுக்குள் இருக்கும் நம்பிக்கையைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.'
அவர் சொன்னார்: "நான் ஹராமான செயல்களில் ஈடுபட்டதால் திருமணம் பற்றி ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. ஹலாலையும் ஹராலையும் ஒன்றாகச் சேர்க்க நான் விரும்பவில்லை. ஆனால், நான் தவ்பா (பாவமன்னிப்பு) செய்யத் தீர்மானித்தபோது, ஹராமை விட்டுவிட்டுத் திருமணம் செய்ய முடிவெடுத்தபோது, எனக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. என் வாழ்க்கையில் எனக்கு ஓர் அதிர்ச்சியாக இருந்த ஒரு நோய் எனக்கு ஏற்பட்டது. அதனால்தான் நான் உங்களுடன் பேசும்போது என் கட்டுப்பாடில்லாமல் என் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வருவதைக் கவனிக்கிறீர்கள். இதுதான் என் நிலை. தினமும் இரவு முழுவதும் நான் குர்ஆன் ஓதுகிறேன். அல்லாஹ் என்னை மன்னிக்கவும், எனக்குச் சிறந்ததை ஈடுசெய்யவும் அழுது கொண்டிருக்கிறேன்."
நான் அவரிடம் கேட்டேன்: "உங்களுக்கு ஏற்பட்ட நோய் என்ன?"
அவர் சொன்னார்: "என் திருமண நாளில், நான் என் மனைவியுடன் தாம்பத்திய உறவு கொள்ள முடியவில்லை. எனக்கு இயலாமை ஏற்பட்டது, குழந்தைகளைப் பெறுவதற்கான பாக்கியம் மறுக்கப்பட்டது. நான் தவ்பா செய்து, நான் இருந்த பாதையை விட்டு விலக முடிவு செய்த நாளில், எனக்குக் குழந்தைகள் வேண்டும், என் பெயரைச் சொல்ல ஒரு மகன் வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தபோது, இவையனைத்தும் எனக்கு மறுக்கப்பட்டது. நான் மகிழ்ச்சியாக வாழவும், குழந்தைப் பாக்கியம் பெறவும் விரும்புகிறேன், ஆனால் என் ஆசையை என்னால் நிறைவேற்ற முடியவில்லை. இறப்பதற்கு முன்பே இறந்துவிட்டேன் போன்ற உணர்வு எனக்குள் உள்ளது. நான் என் வாழ்நாளில் இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் பெண்களுடன் ஹராமான வழியில் கழித்தேன். ஆனால் இன்று ஒரு பெண்ணுடன் ஹலாலான வழியில் மகிழ்ச்சியாக இருக்க விரும்புகிறேன், ஆனால் என்னால் முடியவில்லை."
பிறகு அவர் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னார்: "என் வாழ்க்கை இப்படி இயலாமையுடனும், திருமணம் செய்ய முடியாமலும், என் பெயரைச் சுமந்து என் ஆயுட்காலத்தின் நீட்சியாக இருக்கும் என்றும் அவர்களை வளர்ப்பதில் நான் நன்மையை அடைவேன் என்றும் நான் எதிர்பார்த்த குழந்தைகளைப் பெறும் பாக்கியம் மறுக்கப்பட்டும் முடிவடையும் என்று நான் நினைக்கவில்லை."
அவர் மௌனமானார்.
நான் அவரிடம் பேசினேன், அவருக்குள் நம்பிக்கையை ஊட்டினேன், அவரிடமிருந்து விரக்தியை அகற்றினேன். அவர் சர்வவல்லமையுள்ள அல்லாஹ்விடம் தவ்பா செய்து, தூய்மையான வாழ்க்கையைத் தொடங்க விரும்பும் வரை, அல்லாஹ் அவருக்கு உதவுவான், ஆனால் ஹராமின் விளைவுகளையும் அதன் பின்விளைவுகளையும் அவர் சகித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று சொன்னேன்.
பிறகு நான் அவரிடம் சொன்னேன்: "அறிஞர் ஷேக் அலி அல் தன்தாவீ அவர்களிடம், அவர் அதிகம் படித்ததில் இருந்து கற்றுக்கொண்ட மிகச் சிறந்த ஞானம் என்னவென்று கேட்கப்பட்டபோது, அவர் சொன்னதைக் கூறுகிறேன்: 'நான் எழுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாசிக்கிறேன். இப்னுல் ஜவ்ஸி தனது 'சைதுல் காதிர்' (மனதின் வேட்டை) என்ற புத்தகத்தில் கூறியதை விட அழகான ஞானத்தை நான் கண்டறியவில்லை. அவர் கூறுகிறார்: 'கீழ்ப்படிதலின் (தாஆத்தின்) கஷ்டம் மறைந்துவிடும், ஆனால் அதற்கான நன்மை (ஸவாப்) நிலைத்திருக்கும். பாவங்களின் இன்பம் மறைந்துவிடும், ஆனால் அதற்கான தண்டனை நிலைத்திருக்கும்.
அவர் சொன்னார்: "ஆம், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, இது உண்மைதான். யாரும் உணர முடியாத ஒரு வேதனையை நான் அனுபவிக்கிறேன்."
நான் சொன்னேன்: "ஆனால் அல்லாஹ் மீது உங்களுக்கு இருக்கும் நம்பிக்கையைப் பெரிதாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் கடந்த காலத்தை ஈடுசெய்ய தொடர்ந்து தவ்பா செய்யுங்கள், நற்செயல்கள் செய்யுங்கள், தர்மங்களை அதிகப்படுத்துங்கள். குறிப்பாக நீங்கள் வசதி படைத்தவர் என்பதால்."
அவர் சொன்னார்: "நான் இயலாதவன் என்று என் மனைவி அறிந்ததும், அவளும் என்னைத் தனியே விட்டுச் சென்றுவிட்டாள்."
நான் சொன்னேன்: "இது ஹராமான செயல்களில் ஈடுபட்டதற்கான தண்டனைகளில் ஒன்றாகும். உங்கள் கதை போன்ற பல கதைகள் எனக்குத் தெரியும். ஆனால் விடுதலை அல்லாஹ்விடமிருந்து வருகிறது.
உங்கள் ஈமான் மற்றும் அல்லாஹ்வின் மீதான நம்பிக்கை பெரியதாக இருக்கட்டும்."
பிறகு சந்திப்பு முடிவடைந்தது.
(அரபு மூலம்: கலாநிதி ஜாஸிம் அல் முதவ்வஃ. தமிழ் வடிவம்: கலாநிதி ஏ. பீ. எம். அப்பாஸ்)
